Öncelikle belirtmekte fayda var ki; öykülerin neredeyse tamamı fazlasıyla karanlık ve karakterlerin çoğu intihara meyilli. Depresyondan muzdarip hatta bunalımda bile olan insanları etkileyebilir diye düşünüyorum. Bu şerhi düştükten sonra kitabı gerçekten çok beğendiğimi söyleyebilirim. Üstelik bu kadar beğeneceğimi hiç düşünmemiştim ve aslında ilk üç öyküyü o kadar da beğenmemiştim bile. Fakat "Umudumsunuz" adlı dördüncü öykü ile beraber beni içine aldı ve bir daha da dışına atmadı.
Öykülerin atmosferi oldukça karanlık, tekinsiz, karakterler deliliğin sınırlarında, yalnız, umutsuz... Böyle hikâyeler riskli geliyor bana; hem "edebiyat parçalamaya" müsait, hem ajitasyona düşebilir, bir yandan çok yavan da gelebilir, ama okuyucu karanlık şeyleri sevmeye daha meyilli de sanki, bu yönden kolaycılık gibi de algılanabilir... Ama hayır, bence Güray Süngü bu saydığım tuzaklara düşmeden çoğunlukla nitelikli, eli yüzü düzgün bir eser ortaya koymuş. Bazı öyküler hakikaten çok vurucuydu; kurgusuyla, üslubuyla, tekniğiyle... Mesela öykünün başlarında bize pek de anlamlı gelmeyen birtakım diyaloglar veya monologlar okuyoruz ve hikâye ilerledikçe, sonlara doğru bu diyalog ve monologlarla tekrar karşılaşıyoruz ama bu kez her şey yerli yerine oturuyor. Başarılıydı bence bu kullanım.
Kısacası, başta da bahsettiğim gibi; ilk üç öyküye o kadar da bayılmadım, çağdaş Türk yazarlarından bazılarında hissettiğim gibi üzerinde fazla uğraşılmış, dolayısıyla doğallığını kaybetmiş cümleler okuduğumu hissettim, sonraki birkaç öyküde de bunu yer yer hissettim gerçi ama genelinden o kadar keyif aldım ve etkilendim ki; rahatça "sevdim" diyebiliyorum. Öykü sevenler Deli Gömleği'ni de sevecektir bence.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.