Güzel şeyler yaptığımızda nasıl kendimizle gurur duyup benimseriz, ben yaptım deriz, hatta benim bu durumlarda -canım kendim- dediğim bile olur zaman zaman. Ama ya kötü şeyler yapan biz? Onu önce vicdanımız dışlar, kalbimiz rahatsız olur, beynimizde nasıl yaptım deriz? Romanda kahramanımız kendinden bir tane olduğunu düşünüp onunla büyük bir savaşa giriyor. Okurken keşke gerçekten de kötülükleri yapan öteki bir Esra olsaydı, ben sadece iyi bir Esra olsaydım diye düşündüm. Sonra dedim ki ben hatalarımla, doğrularımla, yanlışlarımla, iyiliklerimle, kötülüklerimle benim. Kitaba tekrar dönecek olursam, psikolojik tahliller gerçekten çok başarılı. Ne de olsa Dostoyevski işte.. İç dünyanın röntgenini çekmekteki başarısı tartışılmaz.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.