Benim bu saatten sonra yalnızlığım ve sessizliğim var. Kendimi duygu ve düşüncelerimde tartıyorum. Ellerimde sadece acılar var. Onlarla birlikte anlamsızlığın kuytu derinliğine dalıyorum. Aslında acılar çok anlamlı. Onlar, beni yarı yolda bırakanlara karşı bir önlem oluşturuyor. Çünkü ben, acıların insana gerçekten anlam kattığını düşünüyorum. İnsan acıları sayesinde hayatta yükselişe geçiyor. Kendisinde bir dünya buluyor. Ben ne kadar acı çekersem çekeyim, kendimdeki var oluşta hep seni buluyorum. Senin yüreğini ve ruhunu görüyorum. Onlar beni sonsuzluk sahnesinde ayakta tutuyor. Belki yanlış olacak; ama ben, bu oluşuma arınma ve aydınlanma diyorum.