Kitabın kapak fotosunu 3 yaşındaki kızım görüp, “Anne ben bu kitaptan korkuyorum” demişti. Fakat ben de o tarz bir hissiyat oluşturmamıştı. Sonra kitabı akşam kuzum uyuduktan sonra okuduğum için, kitabın içinde de şeytanlar cirit attığı için eh ben de okurken biraz korkmadım değil. Çocuk deyip geçmeyeceksin .
.
.
Uzun zamandır okuduğum en değişik kitaptı. Mihail Bulgakov’un kalemi ile tanışmak için de bence yanlış bir seçimdi. 520 sayfalık bu eserin yerine başka bir kitapla başlamalıymışım. Eğer daha önce okumadıysanız diğer eserleriyle başlayın derim. Aslında çok güzel mesajlar veriyor, kitabın hakkını yemeyeyim ama kitapta çok fazla karakter vardı. Bu kimdi ya hu, ya da nerden çıktı bu dediğim çok oldu. Dili sade olmasına rağmen karakter çokluğu kafanızı karışabilir.
.
.
Kitabın en başında Sovyet vatandaşı olan Woland (şeytan) bir bankta oturan iki yazar ile sohbete başlar. Birisinin nasıl öleceği, diğerinin de delirip akıl hastanesine yatacağı kehanetinde bulunur. Olaylar da tam bu şekilde gerçekleşir. Şeytan azapta gerek malum bu sırada Moskova’daki işleyişi alt üst ederler Woland ve çetesi. Güya deliren yazarımız ve Usta hastanede tanışırlar. Usta yazdığı bir kitaptan söz eder. Yani delirmesine sebep olan kitaptan. Ve tabiki Margarita’ya olan aşkından. Kitabın son 50 sayfası ölümden sonra da hayat var dedirtiyor. İyi kötü her şey çıkıyor karşımıza. Hepimizin yazdığı bir kitap yok mu zaten ??? Sabredin ve sonuna kadar okuyun derim.
.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.