Kesinlikle hakettiği değeri görememiş bir kitap. Biyografi tarzı yazılmış olsa da asla sıkıcı değil. Ayrıca Maksim Gorki okuyan ve beğenen kişinin günün birinde bu kitapla karşılaştığında içinden onu okumak isteğinin geçtiğine eminim. Gorki bir çağın öncülüğünü çekmiş belli bir idealizme, dünya görüşüne ve siyasi düşünceye sahip biri. Savunduğu ve yaydığı düşünce o kadar yaygın ki sokakta dört kişi yolundan çevirip sorulsa en az biri sosyalizmi savunur. Yazdıklarıyla kirli çarlık Rusya'nın çamurlu sokaklarında dolaşmış fabrikaların mutsuz insanları kustuğu bir yüzyılda yaşayarak tüm olup bitene şahit olmakla kalmayıp bunu başarılı biçimde kağıda aktarmış. Akan çatılar altında, ancak birbirinin nefesiyle ısınan, ışıldayan gözlerin sosyalizmi nasıl doğurduğuna şahitlik etmiş.
Büyük eserler çıkaran insanların hep büyük acılar çektiği düşünülür. Haksız da bir düşünce değildir bu. İnsan mutlu olmadığında daha mutlu olabileceği dünyalar yaratmakta gecikmez. Ya da kendini daha büyük bir şeylerin parçasına dahil eder. Kimilerini bu düşünce delirtir. Zaten çoğu yazarında deli olmadığını savunmak elbette mümkün olmasa gerek. Hoş bana göre delilik hiçbir zaman kusur olmamıştır aksine insana sınırsız hayal gücü ve özgürlük bahşeder.
Kitap karakterlerinin her biri bende ayrı bir yer edindi. Okuduğum su satır aslında tüm olup biteni anlamaya yardımcı. Şöyle yazmış yazar, Ruslar kederi kendine eğlence yapar, Rus halkı acıdan ve kederden beslenir 21 yüzyılda bile bence bu çok değişmiş değildir. İnsanlar şiddete sarılmış diş geçirebileceği her şeyin düşmanı olmuş oysa herkes şiddetin asilik getirdiğinden hemkifirdir. Ninenin iyiliği kitapta bizi ısıtan tek şey zira geri kalan her şey Rusya'nın ayazında geçiyor. Leksey'in kaybettiği şeyler karşında çocukken bile bir kere niyetini bozmamış olması onun hamurunun sağlamlığından kaynaklı. Bencillik yılanın ruhlara nasıl girdiğini, mutsuzluğun insanları nasıl da zahmetsizce öldürdüğünü okuduk. Bana gerçekten yeni insanlar yeni yollar gösterdi.
Kitap dili gayet iyidi. Zaten oldukça Rus romanı okuyan biri olarak bir alışmışlığım vardı. Anlatımı sade ve akıcıydı. Kitabı bir çocuk olarak okuduk kimse bizim için açıkça bir şey yazmamıştı. Biz kendimiz anlamaya çalıştık. Fısıltıları duymaya çalışıp neler olduğunu anlamak için çabaladık. Ve sonuna geldiğimde içimde hemen Leksey'in ekmeğini nasıl kazandığını okuma isteği belirdi. Oldukça doyurucu bir kitap, bana göre daha çok değeri hakediyor.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.