Önceki okumalarımda dışarıdan değil, doğrudan Yeraltındaki Adam'ın benim bedenimde olduğunu düşünerek okumuştum. Kitabın kapağını açtığım an, ruhu ruhumla bütünleşirdi.
Şu an ise çoğunlukla dışarıdan biri olarak okudum. İçindeki taşıdığı hınç, heyecan o zamanlar karakteristik doğal bir süreç gibi görünürken, şu an gözüme hastalıklı geliyor.
2 okuma arasında geçen süre içerisinde kendime olan davranışlarımı, hayatımı gözden geçirdim... İyileştiğimi, daha iyi bir hâlde olduğumu hissettim. Umarım bunu anladığım için bir çöküş yaşamam.🙃
Şimdi konudan bir tık uzaklaşacağım: 2022 biterken bu kitabı güzel dostumun(🥹) vesilesiyle okumam bana kötü gelecek zannederken, iyi geldi. 2022 yılını çok çabaladığım ama yerimde saydığımı, kaybolduğumu, insan ilişkileri yüzünden zihnimin, ruhumun allak bullak olduğunu düşündüğüm acılı, heyecanlı, karmaşık bir yıl sanarken; aslında güzel geçtiğini ve beni yavaş yavaş iyileştiren bir serüven olduğunu fark ettim.
Ne kadar kötü şeyler olsa da beni bırakmayan, sabırlı olduğum her an elimden tutan, madalyonun hep diğer yüzünü görmem için içime umut serpen güzel Allah'ım... Seninle beraber herkesten uzaklaştım sanarken, en çok sana yakınmışım. Her şey için teşekkür ederim🤍