Bu kitap hakkında söylemek istediğim çok şey var ama cümleleri nasıl toparlayacağım konusunda kararsızım o yüzden belki sıralaması biraz karışık bir şekilde yazıyorum bu yazıyı. (Ve spoiler sayılabilir bazı kısımlar) Sokrates mö 469-399 yılları arasında Atina da doğmuş, yaşamış olan bir filozof. Sokrates yunan gençleri ve öğrencileri tarafından saygı duyulan biriydi onlara bir şeyler öğretiyordu ve bunları basmakalıp ezbersel ya da nasıl denir işte “bu böyledir çünkü böyle” şeklinde değil de kanıtlarla örneklerle sorgulayarak onları ikna ederek ve ufuklarını açarak, kendilerini sorgulamalarını sağlayarak yapıyordu. Onun bu öğretme-öğrenme şekli dönemin önde gelen insanlarını rahatsız etmişti tabii tek sebep bu değildi çünkü sokrates onlara aynı sorgulayıcı sistemle, bilge olmadıklarını alanları dışında bir şey bilmediklerini hissettirmişti. Onun bu eleştirileri toplumun önde gelen siyasetçilerini zanaatkarlarını politikacılarını yazarlarını falan filan rahatsız etmişti işte çünkü insanlar biraz kendini üstün görme eğilimindedir…haksız olmaktan haksız çıkmaktan, yalanı savunmaktan daha çok korkarlar. Sokrates’i gençleri yozlaştırdığı nedeniyle , tanrılar yerine başka tanrılar koyduğu gibi asılsız nedenlerle falan dava ederler. İşte böyle başlar o savunmanın hikayesi… sokrates sadece sorgulayıcıdır insanları dürter aslında o inanmak ve bakmak istedikleri dar kalıptan çıkmalarını sağlamak ister ve sağlar da. Konfor alanlarından çıkarmak aydınlanmalarını sağlamak ister onlarında. Bunu kendine bir çeşit görev edinir. Bu şekilde insanlara yardım ettiğini düşünür. Hatta savunmasında ucunda ölüm de olsa bu sorgulamalardan vazgeçmeyeceğini belirtir. Ayrıca savunmasında bu sorgulamalardan –yani hayat tarzından- vazgeçmesi şartıyla serbest kalma ihtimaline tümden karşı çıkacağını da ekler. Kendisini akıllıca savunmasına rağmen doğru bildiğinden vazgeçmeyeceğini söylemesi 60 oy farkla onu ölüme iter…ne yazık ki… AMA O ÖYLE DÜŞÜNMÜYORDUR??? Sokrates ölümden korkmuyor çünkü ölümün bir yok oluş olmadığının farkında bunu biliyor hayatından pişman değil kendi doğrularıyla yaşadı, kendini terk etmedi son ana kadar kendi oldu. Mahkemeden çıkarken söylediği de çok hoşuma gitmişti “ben ölmeye sizler de yaşamlarınızı sürdürmeye gidiyorsunuz hangisinin daha iyi olduğunu sadece tanrı bilebilir.” ….sonunda öğrencileriyle birlikte biraz ben de ağlamış olabilirim ayrılmak istemedim çünkü … her şeyiyle harika bir kitaptı herkes okumalı
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.