Puan vermedi·324 syf.··
Beğendi
·2022 40. kitabı
·10 günde okudu
·Okunma: 27 Aralık 2022 17:40
Kitabı ilk aldığımda, Zülfü Livaneli’nin büyük ihtimalle 2.Abdülhamit dönemini eleştirir nitelikte bir eser ortaya çıkardığını düşünmüştüm. Bu anlamda kitap beni ters köşe yaptı diyebilirim. Bambaşka ve alışkın olmadığımız bir perspektifle kitap, tahtından indirilmiş bir padişahın sürgün hayatında neler hissettiğini, gücü ve iktidarı elinden alınan birinin psikolojisinin nasıl olduğunu çok iyi yansıtmış. Zülfü Livaneli kusursuz kalemiyle sadece empati kurmamızı değil, adeta 2.Abdülhamit gibi hissetmemizi sağlamış. Toplumumuzda var olan klasik bir bakış açısıyla, ya toptan Abdülhamitçi ya da toptan onun karşıtı gibi görünme durumunu değiştirerek ezber bozduğunu belirtebilirim. Kişilerin ve olayların, yaşandığı döneme göre değerlendirilmesi gerektiğini bir kez daha gözler önüne sermiş bu eserinde. Beyaz dediğimiz şeylerin çok da beyaz olmadığını, siyah dediğimiz şeylerin çok siyah olmadığını anlatmış. Siyasi bir bakış açısıyla birçok kişinin ya toptan iyi ya da toptan kötü olarak gördüğü 2.Abdülhamit’in insan yönünü ve padişah yönünü ayrı ayrı çok güzel işlemiş kitabında.
Bu zamana kadar sadece yasaklamalarıyla ve katı yönetimiyle bildiğim 2.Abdülhamit’in Batıya açılan yönünü de görmüş oldum bu kitapta. Ve ayrıca hem islamcı kesimin, hem de batıyı örnek alan kesimin ortak bir düşman olarak kendisine yüklenmesi de çok ilginç geldi bana. Aslında tam da bizi temsil ettiğini düşündüm bu durumun. Batılılara göre bir Doğulu, Doğululara göre bir Batılı olma durumumuz ülkemizin alnına yazılmış bir kader adeta. Kitapta da 2.Abdülhamit’in bu arada kalma durumunu yaşadığını görebiliyoruz.
Kısacası dönemin siyasi çalkantısını, kişilerin psikolojisini ve koca bir imparatorluğun göz göre göre gelen batış hikayesini biraz üzülerek biraz da sinirlenerek okudum. Kitabı okumayı düşünenlere kesinlikle tavsiye ediyorum. İyi okumalar…
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.