soğuk bi haziran gecesi
ısınmadı kalbim mevsimler gibi
hak etmiyorum belki
ne kan ne bağ kelebekleri
zihnim algılayamıyor
olan bitenleri
sahi ne zaman hissettim ki
içimin kelebeklendiğini
halimden buruk izliyorum bitenleri
bir gün kenetlenirim belki
gökyüzünde bi mevki
son yolculuk zor belli ki
tuzlu deniz, kayalara bırakıyor kendini
kayaların ruhu var
boğucu bir sonbahar
ruhum direniyor inceden
kendini bu hiçliğe vermeden
belki hepsi bir rüya
peki, nasıl dinecek bu fırtına
yeterince sessiz çığlıktan sonra
zihnimi dinlendirmem gerek
bir süre...
kaybolmuş çocukluğum bağırıyor
bir sürem bir bilinmezlik ediyor
beni tuzağa düşürüyor
"kimse seni özlemeyecek"
bu karanlık beni tüketiyor
ve tek hissettiğim acı