CHARLİE GORDON ve KENDİM
Derinden etkilendim. Zihinsel engelli insanlara nasıl davranıyorum, onlara yeterli ilgiyi ve anlayışı gösteriyor muyum? Kendimi sorgulamama sebep oldu. "Cahillik mutluluktur" sözünün haklılığı olabilir kitap. İnsan ne kadar bilgisiz ise o kadar mutlu oluyormuş fakat içi boş bir mutluluk, temelsiz, anlamsız, ifadesiz ... Ne kadar çok bilgin varsa derdin de o denli çok...
Charlie GORDON'la bir noktada özdeştiğimin farkına vardım. Sonuç olarak üzülmem mi gerek sevinmem mi karar veremiyorum. Charlie akıl seviyesi yükseldikçe yanlızlaştı, arkadaşları tarafından dışlandı. Benimde benzer şeyler başıma hep gelir. "Bunu da mı biliyorsun, herşeyi de bilme, bir konuda da bilgin olmasın, kadın sevilmiş yaa, sen bilirsin zaten" bu sözleri yerinden fazla duyuyorum çevremden. Şimdi düşünüyorum da bilgim etrafımdaki insanların kendilerini zayıf, küçük hissetmelerini sebep oluyor ve bu yüzden bilgilerim ile beni hor görülüyorlar.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.