Mavi koza / ŞULE KÖKLÜ
ŞULE abla, siz bu ismin yanına iliştirilen bir kelimenin benim için ne kadar kıymetli olduğunu bilemezsiniz. Okuduğunuz bir kitabın sayfalarında kendinizi bulup, ben sevdim herkes bilsin tanısın bu kitabı dediğinizde bir ablanın selamı ile karşılaşıp, kitabının hakkında yazılan üç beş acemi cümle için teşekkür etmenin ne kadar kıymetli olduğunu bilemezsiniz. İyiki ‘Baltar’ okumuşum, iyiki bana hissettirdiği o sıcaklığı yazmışım. İyiki iyiki diyorum hep.
Şimdi elimde Şule ablamın dördüncü kitabı duruyor. Davetleri gri çevirmeyip Urfalara kadar gelen yüce gönüllü yazar ablam o benim. Çocuklarımın da yazar Şule ablası oldu o artık. Çok değerli bir hatıra olarak yıllar geçse de onların hafızalarında kalacak.
Mavi koza, çiçeği burnunda bir kitap, Şule Abla cümlesi ile ‘bize emanet edilen’ bir kitap o. Bir gün içinde şöyle bir bakayım bu sefer hangi beni çıkaracak benden dışarı diye başlayıp gecenin üçünde elimden son sayfasını bitirerek kapattığım kitap. Yine çocukluğuma, çocukluğumun bahçe duvarının dibine kadar gidip kendimi izlediğim sayfalar okudum. Okudukça edebi olan cümlelerin, çiçeklerin ruhunda kaybolmanın güzelliğini yaşadım.
Mavi rengin bana artık ‘Mavi Kozayı hatırlatacak olmasını çok seviyorum. Mavinin aşkın rengi olduğunu okudum, aşka bir renk verilirmiş okudukça anladım. Her şeyin aslında bir sesi varmış ben bunu nasıl olur da bugüne kadar duymamışım diye dertlendim.
Anadolu aşk nedir, nasıl gelir bir kelebek hafifliği ile kalplere yerleşir, koca bir dağ gibi nasıl ağırlaşır, nasıl pişirir insanı öğrenmiş oldum.
Ve bir gün gelir aşk bir taş oluverir hazineden daha değerli bir şekilde kese içinde saklanan. Ve gün gelir Mavi gömlekli oğlan taş ustası güzel kızın ömrüne giriverir, daha doğrusu eskiden girdiği o gönülde sadakatine şahit olur.
Aşkın en güzel halini okumak muazzam. Ben hep farklı düşündüm aşkı, kıyamamak dedim, mahcup olmak dedim, çekinmek dedim, sessizce hayalinde kırlarda koşup, türküler söylemek dedim ama asla aleni olarak yaşanabilen bir duygudur demedim. Aşkın en naif ve en masum halini okumak için muhakkak Mavi Kozaya bir bakın, Anadolu kokan satırlarda kendinizi kaybedin, esen yele, kokusunu yayan çiçeğe, işlenen taşa bir bakın. Her aşk dile dökülmez, unutmayın.
"Aşkın beni susturan tarafını sevdim, insan sadece diliyle konuşmaz, eli, gözü ne büyük hatiptir öyle. Taşı önüme çekip keski ve çekici elime alınca, dilimden dökülen, 'Bismillah,' yetiyor bana."
Not: daha güzel bir son niye yazmadın Şule abla dedim görür görmez, bir kerecik kavuştuklarını da okusaydı şu gözlerim dedim. Ama en güzel hali de böyle birden kalakalması değil mi zaten duyguların, insanın aniden bitecek hayatı gibi plansız bir son ile kaldı
·
112 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.