“ bazen kendime şöyle diyorum: yalnızca senin bu türden bir yazgın var; diğer insanların mutlu olmalarına sevin- hiç kimseye senin gibi acı çektirilmemiştir.
- sonra da eski zamanların bir ozanını okuyunca, kendi yüreğimin içini görür gibi oluyorum. o kadar acı çekiyorum ki! ah, insanlar benden önce de böylesine perişan olmuş mudur?”