Sevgi emek midir gerçekten? İyilik midir?
Filmden dilimize pelesenk olmuş o meşhur sevgi tanımı aslında kitaptan alınmamış meğer. Kitapta sevginin ne olduğuna dair bir iddia yok, dolayısıyla bence Aytmatov İlyas'ınkinin de sevgi olduğuna inanıyor.
Sevgi, aşk sadece güzel şeyleri mi çağrıştırmalı ki zaten? Zarar veren aşk da aşk olamaz mı? Sağlıksız olur şüphesiz ama hâlâ aşk diyemez miyiz? Peki İlyas sevmedi mi Asel'i? Bence sevdi ama o böyle sevebiliyordu, böyle biriydi; aşk bir insanı değiştirmez, insan aşkı değiştirir; yani bir insan nasıl biriyse öyle de sever. İlyas bencildi, bencilce sevdi. Baytemir (a.k.a Cemşit) ise özverili, diğerkâm biriydi ve öyle sevdi.
Bu noktada film ve kitabı birbirinden ayıran en önemli fark Asel'in seçimindeki motivasyon bence. Filmde kalbi tamamen İlyas'a ait ama Samet Çemşit'i seçtiği için onu seçen pasif bir kadındı Asya; kitapta ise Samet çoktan seçimini yapmış, Baytemir'e baba demiş; İlyas yıllar sonra çıkagelince Asel kitapta da sarsılıyor tabii ki ama bu sarsıntı onu yıkmıyor, bana İlyas kalbinde eski bir yara ama taze bir aşk değilmiş gibi geldi. Baytemir'e "Sen benim sevgilimsin" demesinde Samet'in hiçbir etkisi yoktu gibi hissettim. Kitaptaki sonu daha çok sevdim o yüzden, Asel yaptığı seçimde kendini yok saymadı çünkü. Tabii filme her zaman bir nostalji kıyağı geçeceğim muhtemelen ama kitap Asel karakterine daha çok hakkını teslim etmiş diye düşünüyorum.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.