Ben de içimde sakladım. Her şeyi böyle yapıyordum. İçimde saklıyordum.
"Sence hep böyle mi olacak?”
“Ne böyle mi olacak?”
“Yani ne zaman dünya bize aitmiş gibi hissetmeye başlayacağız?” Ona dünyanın asla bize ait olmayacağını söylemek istiyordum. “Bilmiyorum,” dedim.
“Yarın.”
Bu kitabı konusunu bilmeden şans eseri aldım. Genelde böyle aldığım kitaplar beni pek şaşırtmaz ama bu kitabı kendimle çok özdeşleştirdim. Aristo'nun hissettiği eksiklik, sıgıntı, yetememe duygularını onun kadar olmasa da ben de tanıdım, hissettim. İyi ki bu yaşlarda okudum bu kitabı daha sonradan okusaydım aynı tadı, aynı duyguları alamazdım. Bu yaşları herkes yaşıyor bazılarımız zor bazılarımız nazaran daha kolay ama ona rağmen unutuyoruz ve anlamıyoruz gençleri ya da anlamak istemiyoruz çünkü o yaşlara geri dönmek istemiyoruz. Kendini çok yeterli gören her şeyi mukemmel yaptığını sanan ebeveynler -toksik aileleri saymıyorum bile zaten- sadece maddiyatta varlar. Belki yasamimizin en zor dönemlerinden biri kendini kabullenme dönemi destekleyen olmazsa özgüvensiz, kendinden utanan, yetersiz hisseden birine dönüşme ihtimali yüksek. Konu nerden buraya geldi :D. Kısacası Aristo'yla dert ortağı olduk. -En azından Aristo'nun Dante'si var :D.- Aristo kendini keşfetmeye başlarken Dante'yle bir havuzda tanışırlar. Beraber öğrenmeye, değişmeye başlarlar. Hayat beraberken güzelleşmeye başlar.
··
112 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.