Kitabı okurken Joad ailesinden biriydim. Kamyon bozulduğunda yapılsın da yola devam etsinler diye sabırla bekledim, büyükbaba ve büyükanneyi kaybettiklerinde kederlerine ortak oldum, Noah ve Connie aileyi zor zamanda yarı yolda bırakıp terk ettiklerinde onlara hak vermeye çalıştım. Ruthie ve Wienfield'in haylazlıkları ve inatla çocukluklarını yaşamaya çalışmaları, aile para kazanmaya çalışırken küçücük bedenleriyle destek olmaya çalışmaları yine bana kendi çocukluğumu hatırlattı , karınları biraz olsun doyduğunda ben de doydum. Aslında sadece Tom, Ana ve Casy için diyeceklerim sayfalarca sürebilir. Uzun zamandır bu kadar derinden etkileyen bir kitap okumamıştım.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.