Kadınsız erkekler... Erkeksiz kadınlar... Ne fark eder ki? Bir gün, köşeyi döndüğümüzde, aslında çoktan oraya varmış olduğumuzu anlayacağız.
Murakami yine bildiğimiz Murakami. Dili akıp giden, hikayesinin içine kendini çeken, sonunu boşlukta sallandırdığı hikayeleri ile Murakami. Ben okurken keyif aldım ama bir yandan da yüreğimi acıtmadı değil. Özellikle Kino'da... "İncindim ben, hem de çok incindim. Gözlerinden karanlık yaşlar süzüldü. Karanlık, sessiz bir odada." cümlelerini okurken. O an, insanın acı çektiğini kendisinden bile gizleyişinin sonunun nasıl hüsranla bittiğini daha iyi anladım. Murakami insanın iç dünyasına dair çok kıymetli şeyler katıyor bana.
·
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.