Küçük Yuvarlak Taşlar’ın etkisiyle bir yolculuğa çıkmaya mecbur hissedince denize kıyısı olan küçük şehrimde okumak için yine bir Melisa Kesmez kitabı seçmiştim. Tavsiye eden arkadaşım bu kitaptan daha iyisini yazabileceğini düşünemiyorum bazen demişti. Ben enleri olan birisi değilim, o yüzden hiçbir kitabı için en sevdiğim Melisa Kesmez kitabı oldu diyemem ama gerçekten çok sevdim. Beni çok fazla yerden yakalayan ve yaralayan çok fazla öykü yazmış Melisa Hanım yine.
Bir öyküde karakter gözümü uzaklara daldırmayı özledim diyordu. Beş yıldır denizi ve dağı olmayan bir şehirde yaşayınca insan gözünü uzaklara daldırmayı unutuyor. Ama kitabı çocukluğumun, yani lise hayatımın, geçtiği kafenin terasında okuyunca bazı satırlardan sonra uzun uzun denize dalma şansım oldu. Bunun nasıl büyük bir lüks olabildiğini fark ettim. İnsanın muhakkak etrafına baktığında gözünü daldırabileceği bir şey olması gerekiyormuş.
Başka bir öyküde de kadın sevgilisinden şöyle bahsediyordu: “Her şeyi tek başına halletmeye dünden razı biri olarak ‘ben hallederim, merak etme’ cümlesini duymanın insana nasıl büyük bir ferahlık verdiğini ilk kez sayende öğrenmiştim.” Yine beş yıldır yalnız yaşamama bağlayacağım ama özellikle son taşınmamda bunun eksikliğini çok hissetmiştim. Sonra üzerine düşündükçe sadece taşınırken, çok fazla işin aynı anda peşinde koşmam gerekirken değil, hayatımın büyük kısmında da her şeyi her ne kadar tek başıma yapabiliyor olsam da birinin de yardımcı olmasına, ben hallederim demesine ihtiyacım olduğunu fark etmiştim. Kendi ayakları üzerinde durabilen bir kadın olma konusundaki hırsım ya beni yardım istemeye kapattı ya da hayatımdaki insanları yardım teklif etmeye. Emin değilim ama bu ferahlığı öğrenmeyi çok isterdim.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.