İnsan isterse her şeyi yaparmış en büyük düşmanı olan nefsini bile dize gətirirmiş. Aziz Mahmud Hüdâyî'de bunu yaptı. Bu kitabı okuduğumda nəfsimin sesini duymaya başladım hiç susmayan nəfsimin sesini,bize yanlışları yaptıran,yapmamızı söyleyen ama gerçekte suçlu olan biz olsakta bunu bizə nəfsimiz yaptırıyormuş.ilk sayfalarını okuduğumda yanımda kimse yoktu biraz ürktüm aslında sanki o anları ben yaşıyormuşum gibi hissettim.tam dedim ki tamam kitabı kapatim sabah okurum o zaman ürkmem de dedim ki,karşıma o satır çıktı,"biliyorum içinden bir ses bu kitabı okuma diyor"ve ben bu sözdən sonra korktum sanki biri beni yönetiyormuş yanı başımda biri varmış gibi,ama sonra diyordu ki"işte o nefstir"ve tam o zaman nefsimi dinlemeyip yada korktuğum içinde olabilir kitaba devam ettim. ağır ağır okudum tüm kitaplar gibi çünkü her satırını,her kelimesini aklıma kazımak için.
HERKESE TAVSİYE EDİYORUM BU KİTAPTAN SONRA BELKİ DE NEFSİMİZİN İSTEDİĞİ ŞEYLERİ DEĞİL DE HAKİKAT OLAN ŞEYLERİ YAPARIZ.