İnsanın zeka düzeyi ister düşük ister çok yüksek olsun görüyoruz ki her birey yaşadığı toplumda yer bulmaya, şartlar ne olursa olsun insan olarak kabul görmeye çalışıyor.
Charlie de 32 yaşında, algılama ve anlama kapasitesi diğer insanlara göre düşük ve bir fırında elinden geldiğince çalışarak hayatını devam ettirmeye çalışan, bu insanlardan biri. Burada, iş arkadaşlarının onu sevdiğini düşündüğünden mutlu. Zaten tüm derdi de bu gibi. Akıllı olup insanlarla sohbet edebilmek. Çünkü ancak bu şekilde yalnız kalmayacağını düşünüyor.
Charlie’nin yetiştiği koşullar da bir çocuk için oldukça ağır. Babası her ne kadar onu olduğu gibi kabul etse de annesi sürekli normal bir çocuk olması için ısrar edip çareler arıyor. Fakat bu çareleri ararken, bazı davranışları sebebiyle, sonuç almamanın yarattığı hayal kırıklığıyla Charlie’ye öfkelenip, negatif tutumlarda bulunup onu iyice korkutuyor. Charlie’nin kız kardeşi doğduktan sonra da onun kardeşine zarar vereceğinden korkuyorlar. Oysa Charlie’nin tek istediği kardeşiyle oyunlar oynayabilmek. Onun yaşadığı dışlanmayı, akran zorbalığını, kız kardeşiyle moronun kardeşi diye dalga geçmeleriyle de ayrıca okuyoruz. Bu durumun kız kardeşe zarar vermemesi için, annesi onu evden göndermek istiyor. Ki bu dönem yaşadıkları daha sonra travmalar olarak karşısına maalesef ki çıkıyor.
Doktorlar Algernon adında bir fareye uyguladıkları yöntemle farenin kapasitesini artırmayı başarmışlar. Charlie de öğrenme konusunda çok istekli olduğu için, bu yöntemi ilk kez bir insan üzerinde denemek istiyorlar ve deniyorlar da. Sonuç başarılı.
Fakat bu sefer de Charlie’nin zeka düzeyi normalin çok üstüne çıkıyor, her şeyi kolaylıkla öğreniyor. Bunu kendi yazdığı ilerleme raporlarından ve konuşma tarzından çok rahat anlayabiliyoruz. Neler yaşadığını, nelere maruz kaldığını, insanların neden onunla dalga geçtiğini vs. her şeyi anlamaya başlıyor doğal olarak. Çok istediği, akıllı olup insanlarla sohbet edebilip yalnız olmamayı ise pek başaramıyor. İnsanlar bu sefer de kendilerini onun yanında, ondan aşağı gördükleri için ondan kaçma eğiliminde oluyorlar.
Karşımızdaki insanın bizi anlayıp anlamaması ona karşı tutumumuzu neden değiştiriyor? Böyle özel durumlarda karşımızdaki insanın duygularını istismar etmek hangi vicdana sığıyor? Neden herkesi olduğu gibi kabullenemiyoruz?
Her ne kadar okuduğumuz metin kurgu da olsa hepimiz biliyoruz ki okuduklarımızın gerçek hayatta bir karşılığı var. Umuyorum herkes kendi vicdan muhakemesini yapıp, insani değerleri unutmadan daha pozitif bir bakış açısıyla, sevgi ve şefkatle yaklaşabilir etrafına.
·
2.494 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.