Geçmiş Asla Yok Olmaz Yalnızca GizlenirDüşünce
Matt Haig beni çok derinden etkiliyorsun. Bu yazardan okuduğum ikinci kitap. Bir diğerinde çok etkilenmiştim fakat bunda ondan daha çok etkilendim. Uzun uzun çok uzun bir hayatınız olsaydı bu hayatı sever miydiniz yoksa her acıda biraz daha içe kapanıp kadere mi sayardınız?
Kitabımız bilindik bir hikâye üzerine kurgulanmış. Kahramanımız Estienne Thomas Ambroise Christophe Hazard 1581 Mart'ının üçünde bir Fransız şatosunda doğuyor. Nadir rastlanan bir hastalığa sahip; Anageria. Muzdariplerinin gelişimi olağandan yavaş ilerliyor. Yıllarca aynı görünüme sahip kalıyorlar vs. Kitap boyunca kahramanımızın 400 küsür senelik hayatını günümüz ve geçmiş arasında gidip gelerek gözlemliyoruz.
Yazarın kalemini önceki kitapta da sevmiştim. 4 ana bölüm tarihlerle aralanmış küçük bölümlere de bölününce okumak yormuyor aradaki es'ler insanı rahatlatıyor. Kurgu sıkmadan, merak uyandırarak ilerliyor. Geçmiş ve gelecek hakkındaki akış insanı düşündürüyor, söyleyecek çok şey var ama inceleme yetmez anlatmaya.
Zamanın bizi hem avutup hem dehşete düşürebilmesine, hayatlarımızın ölçeğini ve kıymetli dokusunu takdir edebilmemizi sağlayışını gördüm. Zamanı durdurmanın ancak bu zinciri kırıp ne geçmişte boğulup ne de gelecekten korkmakla olacağını da yine bir o kadar gördüm.
Normalde kitapların önsözleri ya da teşekkür kısımları gözden kaçar. Ama bu sefer teşekkür kısmını hikayenin devamı sandığım için yanlışlıkla okudum. Şu cümleyi gördüm : "... eşim ve dostum Andrea Semple'a teşekkür etmem gerekir. Zamanı en çok onun için durdurmak isterdim." Bu cümle hepimiz için aslında. Hepimiz bir gün zamanı kim için durdurmak istediğimizi buluruz umarım.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.