Aristo ve Dante Dünyanın Sularına Dalıyor Kitap İncelemesi1000k
Sanırım ilk kitabı çok sevdiğim için bu kitap benim için çok büyük bir hayal kırıklığı oldu. Hayal kırıklığımı açıklamak için elime kalemimi aldığımdıysa hislerimi ifade etmekte çok zorlandım bu yüzden kitapta beni rahatsız eden noktaları aklıma geldiği gibi biraz plansız yazacağım. (İncelemede spoiler olabilir)
Beni kitapta en çok rahatsız eden nokta kitabın gerçekçi olmamasıydı. İlk kitabı okurken her şey çok gerçek hissettirmişti. Karakterler, kişilikleri, yaşadıkları olaylar, insanlar arasında geçen diyaloglar... (Bir tek sonu aceleye gelmiş ve gerçek dışı gelmişti ama ben yazarın okuyucular için mutlu son yazmayı istediği için sonunun idealize edilmesini çok umursamamıştım.) Fakat bu kitapta hiçbir şey gerçekçi gelmedi. Karakterlerin hepsi kendilerinin karikatürize edilmiş versiyonlarını oynuyor gibiydi. Her sayfa başı karakterler birbirine “derin” monologlar veriyor ve her bölümde bir kişi ağlıyordu. (Açıkçası ilk kitaptaki durağanlığı ve sakinliği çok seven biri olarak her şeyin bu kadar dramatize edilmiş olmasını çıkacak olan filmler olduğuna inanıyorum.) Karikatürize edilmeye ek olarak kitapta çok fazla idealleştirilme vardı. Yani ilk kitapta sorun olan her şeyin bu kitapta birden çözülmesi beni çok rahatsız etti. İlk kitapta Ari babasıyla sorunlar yaşıyor, konuşamıyorlar sonrasında sanki biri birden bir düğmeye basıyor ve artık çok yakınlar ve adam susmak bilmiyor. Ari arkadaşlarıyla sorunlar yaşıyor ve birden sihirli bir biçimde tüm sorunlar çözülüyor. Ari çok fazla arkadaşı olmayan yalnız biri (ve yalnız olmayı seviyor) sonra bir klik daha ve aslında Ari herkesin arkadaşı olmak istediği biri. Bu da beni sevmediğim bir diğer noktaya getiriyor, bu da kitapta umurumda olmayan birçok karakterin olması. Yazar tüm kitap boyunca hikayeye hiçbir katkısı olmayan birçok karakter ekliyor ve bu karakterleri umursamamızı bekliyor. Buna ek olarak da eklenen karakterlerden birçoğu yalnızca birkaç defa bahsi geçtiği için okuyucu için değersiz ve kitabın kapağının kapandığı anda unutulan isimler olmanın ötesine geçemiyor. Kitaptaki karakter fazlalığı herkese biraz zaman verilmesine bu da aslında önem arz eden karakterlere yeterince zaman verilmemesine ve her şeyin alel acele bir şekilde sonuçlanmasına sebep oluyor.
Eklenen karakterler yerine zaten var olan karakterlerin ilişkilerine odaklanılabilinseydi kitabın kesinlikle daha iyi bir kitap olacağını düşünüyorum. Bu da beni bir sonraki noktama getiriyor. Kitap boyunca Dante’nin neredeyse hiç olmaması. Kitap resmen Dante’yi görmezden geliyor. Yaklaşık 150. sayfadan sonra Dante gidiyor ve arka plan oyuncusu olarak değiştiriliyor. Dante’nin kitaptaki rolü, A B ve evet Dante’de oradaydıya indirgeniyor. Bu da benim gözümde bu kitabın Aristo ve Dante kitabı olmasını engelliyor. İlk kitabın da büyük bir kısmında Dante olmamasına rağmen Dante hiçbir zaman ana karakter değilmiş gibi hissettirmiyordu. Dante’nin bu kitaptan silinmesi açıkçası bu kitaba yapılmış en kötü şeydi benim için.
Bu da beni son noktama getiriyor. Bu da kitabın sıkıcı olması. Açıkçası yaklaşık 200. sayfadan sonra olan olayların birçoğunu umursamamaya başladım. Olan olayların birçoğu hikayeye hizmet etmiyor yalnızca boş yere sayfa kaplıyordu. Umursamadığım karakterlerin umursamadığım olaylarla dolu 200 sayfayı atlatınca da kitabın sonunda ne olduğunu umursamamaya başladım. (Bu sebeple o korkunç son hakkında herhangi bir yorum yapmadım.) Artık ne olursa olsun diye başladığım bölümler gerçeklikten uzak ve yapay bir biçimde bitince açıkçası bu kitabın hiç yazılmamış olmasını diledim.
Biraz abartılı gelebilir ama ben kitabı okurken böyle hissettim. Başta belirttiğim gibi ilk kitabı çok sevmem benim kitap için beklentilerimi çok yükseltmişti. Bunlar dışında sizin de görüşlerinizi öğrenmek isterim.
Aristo ve Dante Evrenin Sırlarını Keşfediyor
Aristo ve Dante Dünyanın Sularına Dalıyor
Benjamin Alire Sáenz
Aristo ve Dante Evrenin Sırlarını Keşfediyor
Aristo ve Dante Dünyanın Sularına Dalıyor
Benjamin Alire Sáenz·
287 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.