"Ve işte ben aşkı böyle tanıdım: Çocuk gözlerinde bir gözyaşıyla..."
Alphonse de Lamartine, romantizmin ilk büyük şairlerindendir. Kuşkusuz bu romanında da romantizmi çok iyi yaşatmıştır yazar. Birçok konuda hislendirir ve bir çok konuda düşüncelere daldırır roman.
Masum,saf, çocuksu ve sevgi dolu bir aşk romanıdır Graziella. Pişmanlıkların, Gençliğin acı tecrübelerini yansıtır roman bize. Tasvirleriyle bizi adeta romanın bir kahramanı yapar yazar. İnsan her yerde insandır der, insanın hisli tabiatı daima aynı içgüdülere sahiptir der ve tüm insanlığın eşit olması gerekliliğini vurgular yazar sözleriyle. "Her aile, sayfalarını çevirmeyi bilen bir kimse için, bir hikâye ve hatta bir şiirdir. " der ve bize belki de aile deyip geçtiğimiz kavramın önemini sorgulatır.
"Şairler dehayı çok uzakta arıyorlar, halbuki o kalptedir." diyerek kitabın sonunda romantizmin en güzel şiirlerinden birini gözler önüne serer. Son Pişmanlıktır şiirin adı. Yaşanan o masum aşkın, o safça sevginin gözyaşlarıdır bu şiir.
Konusu itibariyle, gençliğinin rüzgarında savrulmuş bir gezgin ruhun aşkın gölgesiyle tanışıklığının başlamasıdır ve ölesiye duyulan gerçek bir aşkın, binbir pişmanlıkla gölgelenişinin anlatısıdır.
"Sana beni seviyor musun? diye asla sormayacağım ama ben seni seviyorum, seni seviyorum, seni seviyorum!"
Yüreğini bu üç kelimeye odaklamış gibi görünüyordu.
Şimdi, hor gör beni, alay et, ayaklarınla ez! Paçavralarının içinde kraliçe olduğunu sanan bir deliymişim gibi dalga geç benimle istersen.
Beni herkesin ağzına sakız et! Evet onlara da şunu söyleyeceğim:
Evet, onu seviyorum! Siz de benim yerimde olsanız, aynı şeyi yapar, ya ölürdünüz ya onu severdiniz...
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.