Ölüm... Bu aralar malesef ki en çok duyduğum ve duymaktan nefret ettiğim kelime. Ne zaman bir ölümle karşılaşsam aklıma bu kitap geliyor. Ölüme, ölenlere verdiğim tepkiyi sorguluyorum. Hissettiğim şey derinden mi yoksa anlık bir yanılgı mı? Tanımadığım birine gerçekten de samimi bir şekilde üzülüyor muyum ya da tanıdığım? Peki ya sonrası... Ölünün ölümünü anıyor muyum? Yasta mıyım? Yaşantısına, geride bıraktıklarına saygı duyuyor muyum? Emin değilim. Dünya hâlinin içtenliğimi mahvettiğini hissediyorum.
O kadar çok ölenlerimiz var ki... O kadar çok alıştık ki ölü görmeye artık hissizleştik ya da anlık hislerimiz oluştu. Twitter'da vahşice öldürülmüş bir kadın görüyorsun mesela, aşağıya doğru kaydırıyorsun kaydırıyorsun depremden ölenleri, feryatları görüyorsun tekrar kaydırıyorsun yine bir ölüm yine yine yine... Bakınca çoğunluğa ihmalkarsızlıktan olduğunu anlıyorsun, üzülüyorsun. Sonra tekrar aşağılara iniyorsun. Tatlı bir kedi videosu çıkıyor mutlu oluyorsun, güzel bir yaşantı görüyorsun özeniyorsun, kendini insanlarla karşılaştırıp motive ediyorsun ya da alaşağı ediyorsun. Az önce üzüldüğün ölenleri unutuyorsun ya telefona dalıyorsun ya da yaşantına devam ediyorsun. Sadece anlık bir üzüntüyle yas ilan ediyorsun. Ölen öldüğüyle kalıyor, sen yaşantınla, dünya derdiyle... Umuyorum ki ölüyü ve ölümü hak ettiği şekilde anarız ve yaşantımıza ona göre devam ederiz. Kitabı okuyanlar beni anlayacaktır, okuyacaklar ise umarım beni anlar.
·
131 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.