7/10
20 saatte okudu
·2023 79. kitabı
·
102 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bahar birden gelir. En azından Ankara’da böyledir. Uyanır insan bir sabah ve camdan baktığında karşısına dikiliverir bahar. Eşi benzeri olmayan bir yaşama hevesi doğar içinde.
Göz kamaştıran aydınlık; günlerdir yağmur altında kalmış, her tarafı ıslanmış yere, toprağa, çayıra, ağaca, yollara, kaldırımlara, binalara, parklara boca eder ışığını. Hava çok sıcak olmasa da öyleymiş gibi görünür. Ansızın ve olanca gürültüsüyle gelir bahar. Çiçekler patlar her tonda renkleriyle, memurlarla dolup taşan pazar yerleri ısınır, Kuğulu Park ağırlar yediden yetmişe misafirlerini, Sakarya’da birahaneler sokağa çıkarırlar iskemlelerini ve bütün kent “Gel,” der, “çık evden, gel..”
s.43
Ankara demişken, o geceden sonra bu şehir de eski dostluğunu vermedi bana biliyor musun? Çok yürüdüm kaldırımlarında, bilmediğim sokaklarına girdim, pasajlarına, mahallelerine. Sabahında da yürüdüm, öğle sıcağında da, akşamında da. İstediğim biraz olsun rahatlatması, iyileştirmesiydi beni. Ama o ne yaptı? Her döndüğüm köşede sana benzeyen birini çıkardı karşıma. Farkında olmayarak girdiğim her yol, ya Tunalı’ya çıkardı beni, ya Anıtpark’a ya da Sakarya’ya. İzin vermedi hiçbir şeyi unutmama. Oysa ben bu şehri daha dost, daha yoldaş bilirdim.
S.167
:’)