Öncelikle bu bir öneri yorumundansa bir nevi günlük diyebileceğim bir yazı olacak çünkü belki duygular daha kolay gözlerime ulaşabilse kolaylıkla başında ağlayacağım şeyler okudum. Bazı yazılanları bizzat yaşadığımdan hissettim, bazı yazılanları empati yaparken hissettim. Ama hissettim. Gerçek anlamda. Bayağı.
Neyse, olay şu ki her bir kelimesini okumak ayrı özeldi. Okuduğum her şeyden olabildiğince iyi veya kötü bir bakış açısı kazanmaya çalışırım ve Güneş ve Onun Çiçekleri eseri bana çok geniş bir bakış açısı, kendi içimde hesaplaştığım çoğu şeyi "solmak, dökülmek, köklenmek, uyanmak, çiçeklenmek" şeklinde öğretti ve içime işledi.
Okurken hem bu kadar güçsüz hem de bir yandan da bu kadar güçlü hissettiğim tek eser oldu.
"iyileşmek için
ta köküne
ulaşmalı
yaranın
ve öpe öpe çıkmalı en yukarıya" Güneş ve Onun Çiçekleri