Korkak bir kalp. Veya öyle olduğunu iddia eden.
Kitap konusu bakımından güzeldi. Ancak yazar sanki yazmayı becerememiş! (öznel)
'Korkak bir kalp' uzun yıllar sonucu ilk kez biri için atıyor. Adam zaten dünden razı buna. Her olayı "Daha aşık olmadım" diye bitiriyor. Ondan sonra bir Juliet'ini gören Romeo gibi bir anda aşkın kolları arasında buluyor kendini. Korkak kalbi de hemen kabul ediyor bunu. Oysaki normal bir kalp bile aşkı hemen kabul edemez. Yadsır başta. İnkar eder. "Arkadaş olarak görüyorum." cümlesi pek çok kitapta bizi delirtir misal. Tabii bu kitapta 'korkak' kalp hemen kabul ettiği için bu cümle sinirimizi bozmadı. :D
Hadi diyelim hayatın boyunca aşık olmadığın için kabul ettin anında, iki gün sonra gidip kızın yüzüne "seni seviyorum" diyebilen adam yürek yemiştir kahvaltıda. Öyle korkak falan değildir yani.
Bu iki günde ilan edilen aşka kızın tepkisizliği de ayrı bir konu tabii. Kızın kalbi daha korkak gibi geldi bana. :q
Kitapta genel olarak olaylar çok hızlı gerçekleşiyor; yazar bazı yerlerde kendi ile çelişiyor, bazı yerlerde birtakım açıklamaları lüzum görmüyor. Ve kitabın ilk sayfalarını okuduğunuzda kitabın sonu sırıtıyor. "Benim sonum böyle!" diye bağırıyor sanki. İstese sonunu bu kadar belli edemezdi sanırım yazar.
O kadar kötü bir kitap değildi ama. Kitabın içinde pek çok güzel cümle vardı. Esas kız ve esas oğlanın aksine yardımcı karakterleri sedim. Zamanın bizi beklemediğini anlatan bir kitaptı. Kötü değildi, ama ne kadar güzeldi tartışılır.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.