Öğretmen olarak ilk atandığım yer Siirt’in bir köyüydü.Rakımı bir hayli yüksek, yolu, suyu olmayan… Tıpkı kitabın başında yapılan tanımlama gibi. “ İrtifa bin altı yüz metre.Nüfus on bin yarısı asker.Ne yolun var ne suyun…” Daha ilk sayfadan o kadar tanıdık geldi ki her cümlesi.Her sayfada aynı çaresizliği ama “hiç olmadığım kadar umutlu” olma hissini hatırladım tekrar.Böyle bir yaşanmışlığınız olduysa eğer hiç düşünmeden okuyun bu müthiş kitabı.”Bil ki bir inilti gibi sürüyor hâlâ bende.Her kim ki seni gerçekten yaşamıştır bu inilti sürüp gider yaşamında, düşünde.” Teşekkürler Ferit Edgü. Yaşamımda sürüp giden bu iniltiyi her cümlenle gözlerim dolu dolu bana tekrar hissettirdiğin için.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.