“Güldü. Onun gülüşünü duyunca dünya durdu.”
Hani bazı kitaplar vardır. Giriş cümleleriyle aklınıza daha ilk andan kazınır. Eminim şu an aklınıza bir tane gelmiştir. Bazı kitaplar da son cümleleri ile darmadağın eder sizi. Tarık Tufan’ın Düşerken adlı kitabının son cümlesi hatta son kelimesi ile dağılmış hüngür hüngür ağlamıştım mesela hiç unutmam. İşte bu kitap da benim için ikinci kategoride yer alıyor.
Melisa Kesmez’in son öykü kitabı’nı okuyup yorum yazdığımda “Sonunda bir roman çıkacak mı çok merak ediyorum” demiştim. Bu sefer bir novella ile karşımıza çıkıyor yazar. Parçalanmış bir ailenin her üç bireyinin kendi anlatımlarından hikayelerini dinleriz kitapta. Anne Nergis, kız Elif ve baba Mehmet’in hikayeleri.
Okurken beş taş oynadığımızda etrafa dağılan taşlar canlandı gözümde. Her bir hikayede taşları tek tek topluyor gibi hissettim. Çok fazla mola verip cümlelerin altını çizdim. Ve yazarın bir sonraki kitabının en kalınından bir roman olması için dilek diledim. Öykü de olur arayı çok açmasın ve çok çok yazsın yeter. Çünkü henüz tanışmamış olanlar için söylüyorum Melisa Kesmez kalemini çok seviyorum.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.