1998
Psikolojik/dram romanı
Brezilya/Portekizce
Şimdi kapattım kitabın kapağını. Hissettirdikleri ve düşündürdükleri tazeyken hemen yazmak istedim. Veronika belki de de çoğu insanın sahip olmak için çabaladıkları bir hayata sahip genç kız. İyi bir işi, güzelliği ve onu seven bir ailesi var. Ama mutlu değildir. Bu yüzden de intihar etmeye karar verir ve hap alır. Ama intihar girişimi başarısız olur bunun üzerine akıl hastanesine götürülür. Burada farklı insanlarla tanışır. Onların hayat hikayesini dinler.
Burada Mari'nin bir tespiti dikkat çekiciydi: "İçerideki yaşam ile dışarıdaki yaşam birbirinin tıpkısı. Orada da burada da insanlar gruplaşıyor, çevrelerine duvarlar örüyor ve kendilerine tuhaf gelen hiçbir şeyin sıradan yaşamlarını sarsmasına izin vermiyorlar....Herkes akvaryumun cam duvarlarının dışında olup bitenleri fark etmekten dikkatle kaçınıyor." Bence de örülü büyük duvarlarımız var. Ön yargılarımız var .Yine aklımda kalan bir kısım delilik hakkında oldu. Buraya (akıl hastanesi) gelen insanlar rahatlıyorlar çünkü artık duygularını gizlemek zorunda değiller, kendileri gibi davranmadıkları için yargılanmıyorlar ne de olsa onlar deli öyle değil mi??
Kitap düşündürdükleri harici yazarın kalemine alışamadım. Cümle kurma biçimi ve iletisini okuyucuya aktarma yolu farklıydı. Bazı cümleleri anlamak için birkaç kez okumam gerekti. Yani ilgi çekici bir konuyu ele alması harici okurken zevk almadım. Ve sonu da bence çok havada kaldı.
.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.