Serinin ikinci kitabı birinci kitaptan daha iyi olduğu için üçüncü kitabın daha da iyi olacağını sandım ama yanıldım. En kötüsü final kitap olan Cesur'du. Bu seriyi okurken aşırı yoruldum çünkü olaylar ilerlemiyor sayfalar boyunca Ivy'nin iç sesini okuyoruz daha çok. Ivy her olayı ve her duyguyu tekrar ve tekrar anlatıyor. Aynı şeyleri sürekli tekrar ediyor. Kızın iç hesaplasmalarindan öyle sıkıldım ki bir noktadan sonra sayfaları üçer beşer atlamak zorunda kaldım. Ivy'nin iç sesi ve her şeyi analiz etmesi yüzünden hikaye çok kopuktu. O kısımları atarsanız geriye neredeyse hiçbir şey kalmıyor. Tek kitapta yazılabilecek bir hikayeyi 3 kitaba yaymış yazar.
Ivy'yi hiç sevemedim. Sürekli insanların bir şeyi saklamasindan ya da yalan söylemesinden şikayet ediyor ama kendisi aynı şeyleri yaparken hiç sorun yok. İlk kitaptan itibaren Ren'e, Tink'e ve diğerlerine karşı hiç dürüst olmadi ama başkası aynı şeyi kendisine yapınca sayfalarca mizmizlandi.
Bu kıtabin en iyi kısimlari ironik bir şekilde kötü karakterimiz Kış Prensi Drake'in olduğu kisimlardi onu da sadece ikinci kitapta görebildik zaten o yüzden sadece ikinci kitabı sevdim.
Tink ve Ren'i gercekten sevdim. Ivy'e nasıl katlanabildiler anlamadım.
Ve kitaptaki en güçlü karakter olan Kraliçeyi nasıl iki dakikada trol bebeklerle hakladilar anlamadım. Aşırı aşırı saçma bir olaydı. Kraliçenin gücü sayfalarca övüldü ama Kraliçe ortaya çıktıktan sonra tek sayfada yenildi şaka gibiydi.
Jennifer L.A Armentrout'un kitaplarını cok seven biri olarak en kötü serisi bu bence. Melez Sözleşmelerini ne kadar çok sevdiysem bu seriyi o kadar sevmedim.
·
131 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.