1974'te kaleme alınan bir Abbas Sayar romanıdır. Yozgatlı yazarımızın romanda kullandığı dil Yozgat ve çevresini yoğun şekilde hissettiriyor. Bir Kırıkkaleli olarak romanın dilinde, anlatımında ve sözlerde kendi ailemi, memleketimi, akrabalarımı buldum.
Roman ihtiyarlığın getirdiği çaresizliği ve "nankörlüğü" işlemekte. Hayatının son baharında bir karakterin yaşama sevincinin, son umutlarının tükenişiyle birlikte sönüp gittiğinin, akıcı şekilde anlatımına şahitlik edeceksiniz. Her şeyden öte klasikleşen "Allah çok verip azdırmasın, az verip muhtaç etmesin" duamızın ne kadar doğru ve yerinde olduğunu çarpıcı şekilde anlatmış Abbas Sayar...
Ben bu romandan kendi hisseme şunları alabildim; hayatı mihnet içinde geçirmeksizin dolu dolu ve faydalı şekilde yaşamak gerekir. En önemlisi de elden ayaktan düşmeden, maddi manevi yokluk çekmeden öbür dünyaya irtihal etmek en güzeli. Allah kimseye muhtaç etmeksizin hayırlı ömürler ve güzel ölümler versin...
·
64 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.