Öncelikle bahsedeceklerim tamamen kendi görüş açım, nede olsa bir makale yazmıyorum. Ve şuan bunu okuyacaklar için de diyorum ki, ufak ufak spoi var.
Bu kitaba başlamadan benim kafamda daha farklıydı, belki tutkulu bir aşk, ya da gizem... Ama kesinlikle böyle bir şey beklemiyordum. Kitap okumadan önce ne içeriyor diye araştırmadığım için buna dair bir fikrim yoktu.
Bahsetmek istediklerime gelince...
Bu kitapta aşk buldum. Hemde öyle bir aşk buldum ki yaşadığın zaman öldüren, kendinden tereddüt ettiren...
Bu kitapta, aşka aşık olmak vardı, güzelliğe aşık olmak vardı, estetiğe aşık olmak vardı.
Güzelliği konu almasıyla birlikte aslında ne kadar yaralayıcı.
Yaşlanma korkusu olan Dorian resmedilirken amansız bir duası sonucu, ölüme sürüklenmesi. Ve bunu sadece bir anlık duası sayesinde olması. Ne kadar acınası! Ne kadar korkunç!
Güzelliğin sonsuz olması düşüncesi aslında ne kadar güzel. Hep güzel olacaksın, yaşlanmak yok, kırışıklık yok. Arkadaşların yaşlanırken sen hala güzelsin. Ne kadar güzel geliyor kulağa... Ama bu kitapta güzelliğin arkasında yatan çirkinliği okuyoruz.
Güzel olmak isterken ve olurken kalbinin çirkinliğini okuyoruz.
Kadının aşağılanmasını okudum bir de. Sevdiği kadının güzelliğine, rol yapma yeteneğine aşık olup bununla övünen Dorian'ın, bir sahnesinde aşkı için kötü oynayan Sibly Vane'i okudum. Sırf aşkı için kötü oynayıp kariyerinden vazgeçen zavallı Sibly... Ve buna karşılık acımasızca ondan ayrılan Dorian...
Aşk hepimiz için çok farklı. Dorian için güzellikten Sibly için ölümdü. Benim içinde çıkmaz sokak.
Sibly öldüğünde Dorian umarsızca gittiği o opera, ah ne kadar yaktı canımı.
''Operaya mı gittin?'' diye sordu Hallward.
''Sibly Vane leş gibi bir oda da ölü yatarken sen operaya gittin öyle mi?...''
öldüğü sevgilisini çabucak unutan Doriana yazıklar olsun, kendi duası yüzünden ressamını suçlayan Doriana yazıklar olsun... Onun kafasına ufak ufak giren, kadınları aşağılayan, evliliği lanet şekilde gösteren Henry'e yazıklar olsun.
Bu kitabı okurken aşka ve güzelliğe aşık olmayı, ölümü, ölmeyi hak ederken umarsızlığı yüzünden öldüren Dorian'ı, kadını kötülemeyi, yolsuzluğu, intikam ateşini, bir abinin acısını...
Bu kitapta birçok şey okuyorsunuz. Görüyorsunuz. Bazen de inanamıyorsunuz. Ama acıyorsunuz, merhamet etmek istiyorsunuz. Ama hayatın acımasızlığı kitaplarda bile kendini belli ediyor.
Bir yandan da kitabı bitirmenin burukluğunu yaşıyorum. Dorian'ın çektiklerinin az olduğunu, Hallward'ın ölümünün neden ortaya çıkmadığını, Henry'nin Dorian'a neden bu kadar sonsuz güvenmesini de aynı zamanda merak ediyorum.
Bir bitiş oldu ama bu bitiş ne kadar yerinde oldu bilemiyorum. Hak yerini bulmadı. Her ne kadar bazı yerlerde çok sinirlensem dahi keyifle okuduğum bir kitaptı. İyinin yanında kötüyü gördüm. Ufacık bir duanın nasıl hayatı değiştirdiğini gördüm ve anladım. Olan biten her şeyin, güzelliğin, aşkın zamanında olması gerektiğini de öğrendim. İstediğimizde çok bencil varlıklar olabiliyoruz, bunun ölüme neden olmasını gördüm.
Eğer ki buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim...
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.