Tarihte bir videoyu ileri geri sarar gibi yüzyıllar atlamak, bizim yaşadığımız dünya tarihiyle bir romanda/kurguda karşılaşmak güzel bir histi. Tarihi kişiliklerle konuşmalar hem gerçek, hem değildi. Shakespeare dışında (belki kitaptakiler dışında da) kişiliklerle daha derin ve sık konuşmalar yapılmasını dilerdim, sayıları tanıtımı okuyunca beklediğimden bir tık azdı. Belki bu sefer de kişilikler ana hikayeyi çok bölerdi, bilmiyorum. Kitabı okurken insanların nerede olurlarsa olsunlar çok benzer-ve çok gaddar olabildiğini, çağlar boyu insanların birbirine kadar benzediğini tekrar görüyor; tarihimizin-ya da türümüzün?- acımasızlığını hissedebiliyorsunuz. Ya da benim aklıma getirip vurguladıkları bunlar oldu. Kitapta ada yerlisi Omai’nin konuşmalarında animizm/avcı toplayıcı dininin getirdiği farklı, sağlam ve özgür bakış açısı çok hoşuma gitti. Sözleri çok kalpten, doğadan ve bilgeceydi.
Kitabın dili inanılmaz akıcı ve duru, benim en sevdiğim türden. Genel olarak kitabın sonu beğenilmemiş, okurlar pek tatmin olmamış ancak ben okurken içime sinmişti diyebilirim. Son kısımda gerçekten her şeyin biraz hızlı gerçekleşip çabucak oldu bittiye geldiğini ben de hissettim, çok daha çarpıcı bir son/gizem yazılabilirdi doğru, ama ben şu anki sondan da şikayetçi değilim, memnunum.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.