"Erkek adam taşı sıksa ekmeğini çıkarır. Ama kız evlat çaresiz kaldı mı başkasına muhtaç olur. Oğlum okumasa da olur. Kızlarım okusun ve kimseye muhtaç olmadan yaşasın. Ayaklarının üzerinde durabilsinler."
Herkese Merhaba
Babamı 9 ay önce kaybettim belki de o yüzden kitap beni çok etkiledi. Yazarın arka kapaktaki yazısı bile insanı etkilemek için yeterli oluyor.
"Babanı çok mu sevdin? diyorlar bana. Yürüdüğü yolu severdim, geçtiği eşiği, su içtiği tası, yemek yediği kaşığı, başını koyduğu yastığı severdim. Gülüşünü , konuşmasını , duruşunu severdim. Ama en çok da onu severdim..."
Kitabın konusu bir kurgu değil, yazarın kendi hayatından oluşuyor. Bu yüzden okurken daha değerli oldu benim için.
Azzet anne karnındayken zorluklara direnip dünyaya gelebilmişti. Hayat mücadelesi doğmadan başlayan Azzet'in mücadeleci olmasını sağlayan babasıdır. Doğu'da kız çocuğu utanç sayılırken babası 8 kızını da müjde doğdu diye sever. Ona göre kızlara daha çok değer verilmesi gerekirdi.
Azzet'i bu hayatta hiçbirşey yıldıramazdı hastalığı olmasaydı. Hastanede son günlerini yaşarken yazdığı defterle Azzet'in doğumundan günümüze doğru hikaye başlıyor. Hikayede yokluğa rağmen savaşan baba, evlâdı için mücadele eden anneler ve her zorluğa karşı iman gücüyle ayakta duruş var. En etkileyici olansa farklı yerlerde olsalar da kardeşler arasındaki bağın güçlü olmasıydı.
Kitap , cehaleti coğrafya ile bağdaştıranlara , cehaletin bölgesel değil zihinsel olduğunu gözler önüne seriyor. Samimi bir kitap okumak istiyorsanız kitabı tavsiye ederim.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.