Kitap, kapağın vadettiği her şeyi içeriyor. Rengarenk ve enerji dolu. Hayatın duygulardan oluşan tüm renklerini bir kurguda buluşturmayı başarmış yazar. Hüzün, öfke, neşe, sorgulama, şaşırma ve çok daha fazlası. Hepsini hissediyoruz okurken ama dengeli bir şekilde, tıpkı kimya gibi...
Kitabın özünü oluşturan konuyu Elizabeth'in sözleriyle açıklamak istiyorum: "Erkekler de kadınlar da insandır. Ve insanlar olarak hepimiz yetiştirilme tarzımızın ürünü, yavan eğitim sistemlerimizin kurbanı ve kendi davranışlarımızın sorumlusuyuz. Kısacası kadınların erkeklerden düşük görülmesi de erkeklerin kadınlardan üstün sayılması da biyolojik değil, kültürel. Ve tüm bunlar iki kelimeyle başlıyor: pembe ve mavi. Sonra da her şey çığ gibi büyüyerek kontrolden çıkıyor."
Bu Elizabeth'in, bir kimya laboratuvarından, tek başına kızını büyütmeye çalışan bir yemek programı sunucusu olmasına uzanan, sıradışı bir hikaye. Ama bu sıradan bir yemek programı değil. Elizabeth tüm kadınlara 'kimya' anlatıyor, çünkü yemek ve kimyanın birbirine bağlı olduğunu biliyor. Ama asıl amacı daha derin. Kadınlar kimyayı ve bir şeyleri değiştirebileceğini öğrenirse, etraflarına örülen duvarları da değiştirebilir diye düşünüyor.
Kitabın 50 ve 60'lı yıllarda geçmesi, bugün aslında temelde hiçbir şeyin değişmediğini de net bir şekilde görmenizi sağlıyor. Düşünceler, kalıplar, toplumsal kurallar adı altında dayatmalar maalesef aynı.
Elizabeth bir bilim insanı ve kendi doğrularından asla taviz vermiyor. Bu bir cesaret, mücadele öyküsü ama aşk, kayıplar, haksızlıklar, dostluklar, aile ve başarılarla tatlandırılmış. Elizabeth'in büyüsüne kapılıp hem eğlenecek, hem de çok şaşıracaksınız.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.