Böylece, düşünmeyi sürdürünce, başka bir üzüntüye kapıldım: yaşarken, yaşamımın eylemleri içinde kendi gözümde kendimi temsil edemiyordum; kendimi başkalarının gördükleri gibi göremiyordum; kendimi gövdemin karşısına koyup, onun bir başkasının gövdesi gibi yaşadığını göremiyordum. Bir aynanın karşısına geçtiğimde, içimde bir duraklama oluyordu sanki; tüm kendiliğindenlik sona ermiş, her el-kol devinimim bana yapmacık ya da özenti gibi görünüyordu.
Yaşadığımı göremiyordum.
·
62 Gösterim
2 Yorum
+++ Kötü ezan okuduğu için işinden olmayacak müezzin. Bu yıl yapraklarını koparamayacaksın saatli maarif takviminin. Unutamayacaksın yine kaşıyacaksın en acıyan yerini. Bu yüzden yaran hiç kapanmayacak. İnsanlar gürültü patırtı etmeyi keserse uykuya dalacaksın. “Zamanla her şey düzelir” diyeceksin. Kendi söylediğin yalana inanmasınıda bileceksin. Çünkü dengede kalmak bunu gerektirir.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.