Spoiler içerir.1000Kitap
tarık tufan'ın beni farklı özlemlere sürükleyen bir anlatım tarzı var. daha önceki okuduğum kitaplarında da hep aynı şeyleri hissetmiştim. çok duygusal olduğumda tarık tufan okumayı erteliyorum bu yüzden. bu kitaba başlamam da maalesef aynı sebepten gecikti. ertelememe rağmen zamanlamayı yine tutturamadım ya da tarık tufan etkisiyle bu kadar hüzünlüyüm.
okuduğum tüm kitaplarındaki karakterleri birbirine o kadar benziyor ki. anlatıcı hep melankolik, küçükken zorluklar yaşamış, sevmediği bir işi var, istanbul'un eski semtlerinden birinde tek başına yaşadığı dağınık, basık bir apartman dairesi var, bir de uzakta bir sevgilisi. buradaki uzaklık kilometrelerle ölçülebilen türden değil. bir kitabında mesela kadın ölmüştü, onun arkasından anlatıyordu tüm kitap boyu. kitabın sonunda öğrenmiştim öldüğünü. çok üzülmüştüm. kitabı okurken hep bir yerlerden çıkacakmış, sonunda ille de kavuşacaklarmış gibi hissetmiştim. adam gerçekten güzel seviyor gibi görünüyordu çünkü. buradaysa yanıbaşında olan sevdiği kadına zarar vermemek için kendini ondan uzak tutmaya çalışıyor. yine güzel seviyor olabilir ama kadının kendisinden uzakta mutlu olabileceğini düşünmesi, onun adına karar vermesi, kadın da kendisini sevmesine ve ikisi de bunu adları gibi bilmesine rağmen kadının başka bir adamla evlenmesine göz yumması gibi olayları büyük konuşmaktan korktuğum için yorumlamadan geçmek istiyorum. bencil herif.
karakterlerin hepsinin bu kadar aynı olmasına rağmen her bir kitabının ağızda bambaşka bir tat bırakmasını nasıl açıklayabileceğimi bilemiyorum. tarık bey bu haliyle beni kendisine gerçek manada hayran bırakıyor desem abartmış olmam.
melankoliyi galiba seviyorum. ya da sevmiyor olmama rağmen sürekli birlikte olduğumuzdan, en azından bir aşinalık olduğu için sevdiğimi zannediyor da olabilirim. melankoli ve tarık tufan eserleri kafamda eleştirdiğim iki kavram. siz de üzülmek istiyorsanız okumayı deneyebilirsiniz. ya da zaten üzgünseniz...
·
156 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.