Bu popüler kitap okuyan çoğu kişinin beğenisi kazanmış ve okura çeşitli mottolar sunuyor. İnsanların bu kitabı neden sevdiğini anlayabiliyorum. Hayatınızda değiştirmek istediğiniz bi ana geri gitme, keşke farklı yaşasaydım dediğiniz bi anı deneyimleme fikri insanlara çok heyecan veriyor. ''Acaba hangi hayatım daha iyi olurdu, hangisinde daha mutlu bir insan olurdum?'' diye düşünürüz ve istediğimiz hayatı seçebilme imkanı da çok mutlu eder. Kitabın kahramanı Nora Seed bunları deneyimliyor.
Ben kitabı çok yüzeysel bulduğum için beğenemedim. Kitabın çok güzel bir fikri var ama diğer hiçbir özelliği iyi değil. Karakterler çok yüzeysel olduğu için onlarla özdeşim kuramadım. Öyle ki intihara meyilli karakterin o anki duyguları bile bana bi şey hissettirmedi. Kitabın sonu başından belliydi çünkü kitabın vermek istediği mesajı anladığınızda olay bitiyor. Diğer tüm alternatif yaşamlarımıza rağmen aslolan şimdiki hayatımız ve daha iyisini daha mutlusunu istemek değil şuanki hayatımızın kıymetini bilmek gerek.
Acaba eskiden böyle yapsam hayatım nasıl olurdu diye düşünmek insanı mutsuz etmekten başka hiçbir işe yaramıyor. Gerçekleşmediyse öyle olması gerektiği içindir. Eğer paralel bir evrende o hayatı deneyimleyen bi tane daha siz varsa emin olun o da orada başka bir hayata özeniyor veya mutlu değil. Çünkü mutlu olmak imkanlara ve insanlara sahip olmakla kazanılabilecek bir duygu değil. Dünyanın neresine gidersen git kiminle olursan ol hangi işi yaparsan yap hiçbiri mutlu olmayı garanti etmiyor. Kitap işte böyle basit bir mesajı çok basit bi şekilde sunuyor. Sonu başından belli olduğu için de çok heyecan uyandırmadı ve hiç sürükleyici gelmedi. Sadece bildiğim şeyi hatırlamak bana bu süreçte biraz iyi gelmiş olabilir. Kitabın bendeki tek artısı benim onu bu süreçte okumuş olmam ve kendimce bazı sonuçlar çıkartmam. (Her kitapla yapılabilir.)
Özellikle bir süredir acaba farklı yolları seçseydim hayatım nasıl olurdu diye düşünüyordum. Bazı yollar için çok mutlu olacağımdan da emindim. Ama hayat ne olmayan ihtimalleri oldurmaya çalışmakla ne de geçmişe takılı kalmakla geçiyor. Şimdiki hayatından çok memnun olmadığı için kafasındaki paralel yaşamların gerçekleşme ihtimalleriyle oyalanmamalı insan. Yeterince çaba göstermesine rağmen olmayan gerçekleşmeyen her şeye içinde veda edebilmeli insan. Veda etmedikçe içindeki yük artıyor. Vazgeçtikten sonra içinizdeki o susmaz sandığınız ''ya şunu farklı yapsaydım belki her şey farklı olurdu...'' diyen ses de susuyor. Neden susuyor biliyor musunuz? Çünkü yeterince çaba göstermiş olduğunuz için içiniz de vicdanınız da rahat oluyor. Ben elimden geleni yaptım buna rağmen olmadı demek içinizdeki bir çok ağırlığı söküp atıyor. (Ben elimden geleni yaptım ama o kişi de yapsaydı böyle olmazdı diyen sesi siz susturmayacaksınız çünkü o sizin sorununuz değil. Onun elinden gelen o kadardır, onun elinden gelen size uymak zorunda değildir, onun elinden gelmemiştir vs vs. İşin özü alternatif bir evrene gidip hayatı değiştiremeyeceğinize göre bu da artık önemli değil.)
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.