Kayıp Ağaçlar Adası, çok yönlü ve katmanlı içeriğiyle; baştan sona hüznü bir esinti gibi hissettiğiniz ama buna rağmen umudu da taşıyan etkileyici bir roman.
Üç farklı zaman diliminden anlatımıyla, bir yandan Kıbrıs'ın üzücü tarihine konuk olup, bir yandan da annesinin ölümünün ağırlığını taşıyan Ada'yla, geçmişin travmaları genlerle sonraki nesillere aktarılıyor olabilir mi sorusunun cevabını arıyoruz.
Kitabın en çarpıcı yanı; bize bu dünyadaki tek canlı türünün insanlar olmadığını hatırlatan, hayvanlar ve bitkiler dünyasının büyüleyici yanlarını ve yaşanan her şeyin onlar üzerindeki etkilerini de anımsatan, kitap boyunca bizimle konuşan 'incir ağacı' şüphesiz.
Yazar, kitabın sonunda, her ne kadar kurgu olsa da kitaptaki çoğu olayın tarihi gerçeklere ve olaylara dayandığını belirtmiş. Fakat kitabın geneline baktığınızda; kim kime ne yaptı değil de 'insan insana' bunu yaptı düşüncesinin öne çıktığını görüyorsunuz. Karakterlerin de değindiği gibi, savaşın kazananı yok ve her türlüsü çok üzücü ama komşularınızın düşmanınız olduğu iç savaşların kederi bir başka.
Kitaptaki tarihsel detayların gerçekliği ile ilgili cevabı da yine karakterler veriyor bize aslında. Herkes kendi bakış açısından anlatacak ve çoğu zaman bunların birbirine uymadığını göreceğiz. Tam da bu noktada, "Çok gezen mi, çok okuyan mı bilir?" sorusu takıldı aklıma. Çok okuyan farklı bakış açıları elde edebiliyor ama doğru bilgiyi araştıran, bulan biliyor. İncir ağacının dediği gibi, gerçek çok derinlerde. Gezme kısmına gelince; gidin Kıbrıs'a, Barbarlık Müzesi'ni görün, duvarların fısıldadığı acıları dinleyin....
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.