Afganistan'da çocuk çoktu belki ama çocukluğunu yaşayan yoktu, bu sözler kitabın özeti aslında.
Afganistan'da çocukluğunu yaşayamaya çalışan iki genç( Hasan ve Emir) arasında geçen müthiş bir hikaye.Kitapta dostluğun yanı sıra Afganistan'da yaşanan olaylara da net bir şekilde şahit oluyoruz. Dostluğun en masum şekilde yaşandığını müthiş betimlemelerle görürken ihanetin de en acımasız olduğu hali gözler önünde. Emir ile Hasan ne kadar yakın arkadaş olsalar da Emir'in statüsünden dolayı Hasan her zaman zorbalığa uğrar bu zorbalığının yanı sıra Emir Hasan'ın hayatı boyunca unutamayacağı bir ihanetle karşı karşıya bırakır.Hasan dostu için ağır bir şiddete maruz kalarak kendini feda eder fakat Emir buna şahit olmasına rağmen bir şey yapmaz bu durumu görmemiş gibi yapar.Emir bundan utanç duyarken Hasan'ı görmeye katlanamayıp ona iftira atar bu da vefasızlığın en büyük örneği. Her ne kadar Emir yaptığı şeylerden dolayı, pişmanlık ve vicdan azabı duysa da bu Emir'in sadakatsizliğini bende unuturmadı (ihaneti bu şekilde güzelleştirmenin anlamı yok ).Hasan öldükten sonra Emir Hasan'a olan ihanetini temizlemek için (vicdanın rahatlatmak) girişimde bulunacaktır ama ne fayda...
·
857 Gösterim
2 Yorum
Emir sadece Hasan'ın değil, Hasan'ın oğlunun hayatını da mahvetmiştir. Vicdanını rahatlatmak için yaptıklarını yeterli görmüyorum. İş işten geçtikten sonra ne yapılırsa boş bence. Bir de Afganistan'ın huzur ortamından kısa bir sürede kaos ortamına sürüklenişini görmek üzücü oldu.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.