"Zor zamanlar güçlü insanlar yetiştirir" diye bir söz okumuştum.
Kitabın başından sonuna kadar zihnimde hep bu cümle yankılandı.
Nurullah Genç hayatını okumadan önce de çok sevdiğim bir şairdi ve kesinlikle özel, donanımlı, güngörmüş bir insan olduğunu tahmin edebiliyordum. "Hikayem hayatımdır" diyerek kaleme aldığı bu eseri okuyarak kendisini daha yakından tanımak güzel bir deneyimdi.
Yetiştiği aile ve çevre, vermiş olduğu hayat mücadelesi, karşılaştığı insanlar ve bunun neticesinde yaşadıklarını, üzerinde emeği geçen insanları unutmayarak her daim vefa içerisinde olan bir insan...
Kitabı okurken unutmaya yüz tuttuğumuz duyguların günümüzde bizde ne denli büyük yaralar açtığını tefekkür ettim.
İrfan medeniyetimizin öğütlediği güzel ahlak, karşılıksız iyilikte bulunmak, hüznü de neşeyi de bir arada yaşamak, samimiyet, azim ve sebat, vefa... Maalesef yaşadığımız şu global dünyada bu ifadeler zaman zaman teoriden öteye geçemez durumda kalıyor...
Kitap Nurullah Genç'in çocukluktan şu zamana kadar yaşamış olduğu hatıralardan oluşuyor. Kış günü soba sıcaklığında bir büyüğümünden hatıralarını dinliyormuş hissiyatı ile okudum.
Tavsiyemdir:)
·
99 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.