Zihnimizde ürettiklerimiz gerçeklerden çok daha ürkütücüdür çoğu zaman, hatta o denli güçlüdürlerler ki gerçeği eğik bükerek kendi gerçekliğine uydurur ona inanmayı yeğleriz.
Bahsedilen doğal olan dış dünyadaki gerçek tehlikelerin haricindeki tehlikelerse eğer. Ben bunun yine insanın kendi içinde ürettiği kargaşanın ürettiği tehlikeler olduğunu düşünüyorum. Hatta karşılıklı biribirilerini ürettiklerini de düşünebiliriz.
İnsan dış tehlikelerden bir şekilde koruyabiliyor kendini, belki kaçarak belki savaşarak, belki kabul ederek korunuyor. Fakat içte verilen savaştan ne kaçabiliyor insan ne de savaşabiliyor. Kabul etmekse en zor olanı. O yüzden bence doğru.
Zihnimiz hep mükemmeli düşünmeye çalışıyor. Kötü, mükemmel bir biçimde en kötüsü içinde hiç iyi ihtimalleri barındırmayan. İyi ise mükemmel biçimde iyi, kötü ihtimalleri yok sayacak biçimde. Bu da gerçek hayatla pek bağdaşmıyor çünkü gerçekler daha karışık içinde iyi ve kötü birçok yanı olabiliyor. Bakışımızı değiştirerek çeşitli yönler bulabiliyoruz fakat zihin kötüyü tasarlamak istiyorsa sadece onu üretmeye odaklanıyor.