Okuduğum andan itibaren içine düşüp kendimden çok iz gördüğüm bir kitap oldu, eminim ki okuyan herkes benliğine vermeyi unuttuğu sevgiyi hatırlayıp, kendini tekrar sevecek ve hiç bir şey için geç olmadığını kendisi var olduğu sürece bir umut ışığının da varolduğunu anlayacaktır. Dahice yazılmış bir kitap. Üstüne düşündüm, kendimin tüm versiyonları önüme serilmiş olsaydı , kusursuzu arar mıydım, yoksa zaten kök yaşamım yaptığım içten seçimlerle zaten kusursuz değil miydi?