İlk defa cenazeye gittim. 20 yaşındayım ve bu güne kadar aklımın erdiğince yaşadığım dönemde hiç bir yakınımı kaybetmemiştim. Büyük babannemi gerçeğe uğurladık. Babamın babannesiydi ama kendi babannemden farklı değildi. Uzun zaman aynı çatı altında yaşadık. Diğer çocuklar da onun torunu olmasına rağmen onlara karşı "bizim çocuklarımız pek uslu" derdi bana ve kardeşime. Diğer çocuklar benim kadar ağlamadı. Yaşlıydı zaten dediler. Ben neye ağladım çocukluğuma mı babanneme mi bilmiyorum. Esmerdi ama annemin onu beyazlara sardığı o gece bembeyaz ve soğuktu. Büyük dedemi hiç görmedim, o şairmiş. Babannem onun en güzel şiiriymiş ve hayatına 14 yaşında giren adından başka bir şey bilmeyen o kadına "ben bir gonca aldım üfleye üfleye açtım" dermiş. Dedemin tüm şiirlerini ezbere bilirdi babannem. Hep gözü yaşlı okurdu. En çok ona dua ederdi. Cennette kavuşmayı dilerdi. Şimdi yan yanalar, aralarında bir metre toprak... Artık ben dua ediyorum kavuşmaları için. Onlar için anlam kazanan dünya benim için bir süreliğine anlamsızlaştı. Ve yeniden oyun oynamaya döndük.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.