Ahh, Ezgi çora keşke bu kadar sessiz kalmasaydın onca yaşadıklarına o kadar üzgünüm ki. Ushanla olan yaşanmışlıklara ve yasanabilicek olanlara keske bir şans verseydin. Belki herşey daha güzel olabilirdi. Sen babanın sevgisini kazanmak için ushanı yok etttin ama babanın sevgisini de kazanamadın ve ushanı ise tamamen kaybettin. Her sey daha güzel olabilirdi herkesin seni umut görmesi gibi artık sende umut etmekten vazgeçme..
Ushanı aslında baban icin degil de gecmiste yaşadıkların için terk ettin, günlüğünde bahsettiğin herşeyin ushan bir sekil de okuması ve ona rağmen sana inanmayip arkasına bakmadan gitmesi en az senin kadar bende öylece izledim. Sindiremiyorum.!
Ve Ezgi Çora kendini kaybedip 14. Çizdikten sonra en güzel tebessümünü ushan'a bahşederek gözlerini sonsuzluğa kapatıyor.
Mavinin küçük vedasınaydı, siyahın buruk tebessümü..
İçim olduğundan cok daha fazla acıdı. Okurken
Kendimi bulduğum bir kitap sonu daha. Keyifli okumalar dilerim..
Sevgili Ezgi Çora
Gel. Gel ve kurtar beni.
Sesini, yüzünü, kokunu hatırlamasam da gel artık.
Siyahın Buruk Tebessümü