Ölümün bir süpernova olsun istiyorsan
Çevrendeki tüm hidrojeni kendine çek
Karadelik olamayacak kadar hafif
Beyaz cüce olamayacak kadar ağırım
Biriktirdiklerimi etrafa yayıyor
Özümdeki tekilliğe çöküyorum
Kaybım yok yalnızca elektronlarımı
Protonlarımla birleştiriyorum
Zamandan bir parçayken
Zamanın kendisi oluyorum
Zamanın ölçüsü oluyorum
Köşesinde sessice atan bir atarca
Üzülme adıma, yansız bir
Nötron Yıldızı oluyorum