Antonius: Kendimize bile inancımız yokken Tanrı'ya nasıl inanabiliriz? Benim gibi inanmak isteyen ama yapamayanlara ne olacak? Tanrı'yı kalbimden atmak istememe rağmen neden alçaltıcı ve acı verici şekilde içimde yaşamaya devam ediyor? Neden her şeye rağmen bu gerçeklikten kurtulamıyorum? Tanrının kendini göstermesini, benimle konuşmasını istiyorum. Karanlıkta ona sesleniyorum ama sanki hiç kimse yok.
Ölüm: Belki de kimse yoktur.
Antonius : O halde yaşam korkunç bir şey. Her şeyin bir hiç olduğunu bilen biri ölüm karşısında yaşayamaz.
Ölüm: Çoğu insan ne ölümü ne de yaşamın hiçliğini düşünür.
Antonius : Ama bir gün hayatın sonlarında karanlıkla yüzleşmeleri gerekecek.
Ölüm: O gün…
Antonius : Korkumuzdan bir imge yaratır ve sonra o imgeye tanrı adını veririz.
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.