Geçenlerde kitap fuarındaki sahaflardan birinde Mario Mazzanti görünce almak istedim. Yıllar yıllar evvel Şah Mat'ı okuyup beğenmiştim. Kitabın konusuna girmeyeceğim, zaten genel bakış kısmında yazıyor.
Kitap genel olarak akıcı ilerliyor, gereksiz ve hikayeye bir katkısı olmayan olaylar okumuyoruz kitapta. Her ayrıntı bir şekilde hikayeye hizmet ediyor. Çoklu kişilik bozukluğuna sahip bir katilimiz var. Kişiliklerin birbiriyle iletişim kurması, konuşabilmesi, birbirlerinin hafızalarını paylaşabiliyor olması gerçekten olabilen bir şey mi bilmiyorum, belki de kurgu için o şekilde yazılmış olabilir.
Kitaptaki kurbanların bir çoğuna üzüldüm, iki tanesi hariç. Kimse ölmeyi hak etmez belki ama o ikisi başkalarına ne olduğunu asla umursamayan, kendi çıkarlarına uygunsa başkalarının canice öldürülmesine ses çıkarmayan karakterlerdi.
Katilin -baştan beri polislerin aradığı- suç ortağının kim olduğunu deneyimli okurlar hemen anlayacaktır. Gerçek ortaya çıktığında zaten bildiğim için hiç şaşırmadım. Mazzanti'den bu konuda daha sinsice hareket etmesini ve olayı (nasıl desem?) daha gizemli bir hale getirmesini beklerdim. Şah Mat'ta epey şaşırmış olduğumu hatırlıyorum.
Kitap vurucu bitsin diye son sayfada cılız bir çaba gördüm. Bu kitabın devamı şeklinde başka bir kitap yazıldı mı bilmiyorum, araştırmadım. Benim için hikaye sondan bir önceki sayfada bitti çünkü.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.