Yazarımız Maksim Gorki bu eserinde beş yaşından on bir yaşına kadar olan çocukluğunu bizlere anlatır. Babasının ölümünden sonra babaannesi ve dedesinin yanına taşınması onda çok büyük travmalar yaratmıştır. Şiddetin, küfürün egemen olduğu, aynı evin içinde birbirine düşman insanların yaşadığı sözde aile ile yaşamak zorunda kaldı Leksey. Bu yaşantı onun karakterini hırçın, kavgacı ve dik başlı bir hale getirdi. Tek sığınağı ve onda olumlu duygular yaşatan tek kişi babaanesiydi.
Leksey doğduğu, yaşayacağı aileyi seçemezdi. Bunu onun için anne babası seçip, geliştirmesi gerekirdi. Maalesef Leksey babasının ölümünden sonra annesinin onun için seçemediği hayatı yaşamak zorunda kaldı. Annesinin ölümünden sonra ise dedesinin şu cümlesi Leksey'in ne kadar yalnız olduğunu bir kere daha gösterdi bizlere: "Eh Leksey, dedi, sen bir madalyon değilsin ki seni boynuma asıp gezdireyim. Git, ekmeğini kazan..." Leksey'in yalnızlığı bundan sonra başladı.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.