“Aşk aklın en soylu zaafıdır.” demiş John Dryden.
İnsanın aklının dışına çıktığı tek yanı, aklını yitirmeyi sevdiği tek duygusu aşktır. Kitabımızdaki ana kadın karakterimizin yaşadığı şey ise tam olarak bu. Kendisini sorguluyor, yapmaması gerektiği şeyleri tek tek kendisine tekrar ediyor ama en sonunda yine “Aşk” kazanıyor.
Nefes, yüksek lisans psikoloji öğrencisi ve aynı zamanda çok enerjik, dışa dönük bir karakter. Bir gece katıldığı düğün davetinde yakın arkadaşının çöpçatanlığı yüzünden yakışıklı ve bir o kadar kendi içinde sorunları olan pilot Hakan ile tanışır. Başta bu çöpçatanlıktan rahatsız olup, bu fikre soğuk baksada Hakan’ı gördükten sonra ona karşı bir şeyler hissetmeye başlar. En başta sadece bir çekim dese bile daha sonra bu duygusu merak, ilgi ve aşka dönüşecektir.
Nefes’in fazlasıyla fedakar oluşuyla ve Hakan’ın geçmişinde olan travmatik aşk hikayesi yüzünden okuyucuyu büyük bir duygusal çatışma bekliyor. Yer yer Nefes’e kızdığımız yer yerde olsa Hakan’ın yaşadığı kalp kıtıklıklarına empati yaptığımız bir okuma hayal edin. Bazen kitabın içine girip Firdevs Yöreoğlu gibi Nefes’in yakasından tutup “Sen Nefes Taşdelen’sin kendine gel!” diye bağırasım gelmedi mi? Geldi ama bu pek yapabileceğim bir şey olmadığı için Nefes’in akıllanması ve Hakan’ın da acilen geçmişin isinden dumanından arınması için dua eder oldum.
Çıkmazın içindeyim, kaybetmek istemediğim ama varlığını da hissettirmeyen birine daha ne kadar bel bağlayacaktım ki?
Seni sevmek, hem unutmak hem hatırlamak gibi.
Empatinin bol olduğu, kızmalı, sinirlenmeli bir okumaydı. Kapağından ötürü salt romantizm okuyacağını sanan bana da büyük bir ders niteliğindeydi. Romantik kitapta Psikolojik tahminler, çıkarımlar yaptım ya ben daha size ne diyeyim
··
1 +1'leme
·74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.